प्रतिमा कार्की
कुनै निर्जीव तस्बिर
तस्बिरजस्तो लाग्दैन,
बरु आफैं जीवन्त बनेर
श्वासको आभास बोकेर उभिन्छ !
जहाँ मुटुको धड्कन
चोरिएझैँ स्पन्दन बनेर बस्छ,
जहाँ आत्मा मिसिएपछि
रङ्गशाला मधुशाला बनेर झुम्छ !
त्यसैले त, कुनै तस्बिर
तस्बिरजस्तै लाग्दैन !
कस्तो तस्बिर ?!
ओहो!
बन्द आँखा, मौन ओठ र ठिङ्ग शरीर
प्रेमको माधुरी चुमेझैँ,
नसुनिएका पवित्र कविता
कोरिएझैँ !
अदृश्य प्रेमिल उन्माद,
जीवन हो कि रङ्ग ?
प्रेमको रङ्गले यौवन रंगाएझैँ !
साँच्चै,
कुनै तस्बिर
तस्बिर मात्रै लाग्दैन !
सजीव तस्बिरहरू-
रूपले सजिएका,
श्वासले उभिएका,
आकर्षणले भरिएका,
विश्वासले घेरिएका,
मुटुको चालले चलिरहेका छन् !
हो,
तिनै तस्बिरहरू
तिनै तस्विरहरूसँग
सधैं दौडिरहन्छन् मन !
अतृप्त चाहनाहरूको पछिपछि !
तर,
खुला आँखा,
सचेत मस्तिष्क,
प्रेमिल आत्मा र स्वतन्त्र मन
जब यिनै सजीव तस्बिरहरूसँग
ठोक्किन्छन्, जुध्छन् !
ओहो !
कस्तो अत्यासलाग्दाे,
कस्तो भयावह अत्यासपूर्ण !
सजीव देखिने ती चित्रहरू त
आत्मा निचोरिएका,
मानवता हराएका,
प्रेम डगमगाएका,
विश्वास रित्तिएका,
फगत सास मात्र चलिरहेका
बेरङ्ग, बेतुकका तस्बिरहरू पो रहेछन् !
अनि रक्त पिपासुका
गन्ध मिसिएका,
बेरङ्ग, बेढङ्ग, बेशरमी, बेइमानी,
मासु र हड्डीका थुप्राजस्ता मात्र !
ती सजीव तस्बिरहरू
अहँ, पटक्कै जीवन्त लागेनन् !
कुनै काेणबाट पनि
आत्मिक लागेनन्,
प्रेमिल लागेनन् !
विश्वासिलाे त झन्,
अहँ,
फिटिक्कै लागेनन् !
लाग्दैलागेनन् !
